Waarom ga ik SP stemmen en waarom jullie dat ook zouden moeten doen

Ik ben nog niet gewend aan de Nederlandse politiek. Toen ik hier in September 2012 voor mijn studie kwam, had ik wel een Nederlands paspoort dankzij bloedrecht, maar ik was nog niet bij de gemeente geregistreerd en daarom kon ik niet stemmen. Ik was sowieso overdonderd – meerdere linkse partijen?! Een Nederlandse versie van de Labour Party, een socialistische partij, een partij die groen (!) en (!!) links (!!!) is – en ik mag kiezen? Wat een contrast met Polen in 2012, waarin de enige een beetje linkse partij corrupt was en vol zat met oude postcommunisten. (Sinds 2015 is er nog een nieuwe partij, Razem – Samen – bijgekomen, deze is werkelijk links en betrouwbaar, misschien omdat zij te klein is om in de Poolse Tweede Kamer te zitten.)

In 2015 mocht ik twee keer stemmen voor de gemeenteverkiezingen en de waterstaten, een keer als mezelf en een keer als een gemachtigde van mijn vader (die zei alleen “stem op iets linkser dan PvdA”). Ik heb consequent 2 keer SP en 2 keer GroenLinks gestemd. Ik ben een socialist, dus het idee van de Socialistische Partij was genoeg om mijn stem te hebben in lokale verkiezingen. Maar ik vond ook het concept van een partij die tegen de klimaatverandering strijdt, maar wel sociaal is, heel aantrekkelijk. (Zoals jullie kunnen zien, mijn politieke analyse ging niet dieper dan het niveau van partijnamen. Ik was geen goedgeïnformeerde kiezer.)

In de tussentijd werd ik actief binnen de studentenbeweging De Nieuwe Universiteit. Daardoor werd ik bewust van de rol die GroenLinks speelde bij de invoering van het leenstelsel, en leerde veel lokale activisten van de SP kennen. De SP was de enige partij erg betrokken bij de Nieuwe Universiteit, binnen en buiten de Tweede Kamer (Kamerlid Jasper van Dijk was bijzonder arbeidzaam). Door deze betrokkenheid heb ik meer standpunten en acties van de partij erkend, en eindelijk besliste ik om de SP actief te steunen.

Nu, voor de verkiezingen, probeer ik met de lokale campagne in Utrecht te helpen als ik tijd heb (en soms ook als ik het niet heb). De campagneactiviteiten zijn echt de moeite waard – natuurlijk ben ik blij dat ik iets kan doen voor mijn idealen, en bovendien is het ook heel interessant om met verschillende mensen te praten over wat ze in de politiek belangrijk vinden. Ik ben geen extravert – eigenlijk heb ik vaak last van angst in sociale situaties – maar ik ben altijd gemotiveerd om politiek actief te zijn door mijn persoonlijke waarden, en ik vind bijna elk gesprek over de maatschappij spannend. (Ik zou blij zijn als ik zo gemotiveerd voor mijn studie was…)

Maar ik kon voor elke partij die ik steun actief zijn, zullen jullie misschien zeggen. Ja en nee. Natuurlijk voeren de meeste partijen campagnes een paar weken voor de verkiezingen. Maar de SP is actief ook in de jaren tussen de verkiezingen. De actievelingen van SP Utrecht hebben sinds vorige lente aan de deur geklopt om over het Nationaal Zorgfonds, een initiatief van de SP, te praten. Zo had ik een paar maanden om mezelf op de campagne voor te bereiden. Ik ben geen “professional socialist”, maar als ik leden van andere partijen zie die bang zijn om te flyeren, weet ik dat ik veel ben gevorderd. Dat is ook het doel van de SP – om uit iedereen, desondanks haar of zijn sociale vaardigheden en achtergrond, een actieve stakeholder van onze politiek te maken. Kleinere zowel als grotere acties zijn bedoeld om mensen te overtuigen dat ze niet machteloos zijn. Deze acties kan heel lokaal zijn, bijvoorbeeld een belangrijke buslijn in een verwaarloosde wijk terugbrengen, maar ook landelijk en ambitieus zoals de Nationaal ZorgFonds campagne. Daardoor kan iedereen zien dat politiek ons heel persoonlijk op verschillende niveaus betreft. Leden van de SP proberen met iedereen in dialoog te komen, elke week van elke maand van elk jaar, niet alleen voor de verkiezingen, zoals de journalisten die met PVVers praten alsof het iets heel bijzonders was. De #PakDeMacht campagneslogan klinkt eerst een beetje populistisch (maar is populisme echt zo’n slecht ding dan?), maar het gaat eigenlijk over geloven in een democratische participatiemaatschappij.

Toevallig volg ik nu een bijvak aan de Universiteit van Amsterdam over de relatie tussen wetenschap en beleidsvormingsprocessen. De theorie begrijpen is een uitdaging voor me, iemand die in de laatste twee jaren alleen eenvoudige kwantitatieve methoden heeft gestudeerd. Een van de belangrijkste conclusies van de bijvak is toch simpel: tot nu toe, cruciale stakeholders zijn vaak buitengesloten tijdens beleidsvorming. Beleidsexperten zoals Guba & Lincoln (in Fourth Generation Evaluation) zeggen dat wat de regering op nationaal en gemeentelijk niveau doet, dus de burgers alleen tijdens de onderzoeksfase consulteren, is niet genoeg voor een effectief en democratisch beleid. Maar tijdens de cursus zeiden veel van mijn medestudenten, die ervaring met beleidsvormingsprocessen hebben, dat het heel moeilijk is om mensen voor zo’n participatie te mobiliseren. Dit is waar. De meeste mensen zijn bezig met hun werk, studie of familie – de uitdagingen van het dagelijkse leven. Ook een flyer op het station aannemen kan al teveel moeite zijn voor een druk bezigge burger. En toch moeten we deze mensen politiek bewust en actief maken, want anders beheerst een klein groepje van machtige stakeholders de hele samenleving.

En dat doet de SP. Natuurlijk, de partij heeft ook veel goede standpunten in het verkiezingsprogramma, bijvoorbeeld over de zorg, het onderwijs, het milieu en ongelijkheid. Ze is de enige partij die openlijk zegt dat het neoliberale, kapitalistische systeem moet vervangen worden. Maar dat kunnen jullie op een flyer of op de website lezen. De SP heeft ook standpunten die ik niet volkomen terecht vind, bijvoorbeeld over de EU (lees mijn vorige post [EN] waarin ik schrijf wat ik van de linkse (gebrek aan) visies over de EU vind). Toch zou ik SP stemmen gebaseerd alleen op haar programma, dat de klassenstrijd in de tijd van vandaag erkent. Wat betreft het klimaat, ik geloof dat klassenstrijd tegen de belangen van grootkapitaal ook hier een oplossing zal brengen, en daarom vind ik partijen zoals GroenLinks te weinig antikapitalistisch om de klimaatverandering effectief te bestrijden.

Maar als een socialist die in het voormalige Oostblok opgegroeid is, vergeet ik nooit dat een sociale samenleving zonder democratie niet kan bestaan. En ook nu, in de tijden van bezuinigingen-beleid en groeiende ongelijkheid, is onze democratie heel zwak en kwetsbaar. Heel veel mensen willen over de politiek helemaal niet praten, omdat ze de hele rotzooi zo onbetrouwbaar vinden. En deze onbetrouwbaarheid zal niet verdwijnen na het verkiezings media-circus, maar alleen na het harde werk van duizenden activisten. Die andere partijen mogen nu praten over de “kloof” tussen de elite en de rest van de samenleving – de SP bestreed deze divisies lang voor de Brexit en Trump. Ik wil niet GroenLinks te veel bekritiseren – uiteindelijk is het een linkse partij – maar denk aan het karakter van hun “Meetups”: ze zijn wezenlijk een one-man show. Een geweldig man kan heel veel bereiken, maar bewegingen zoals het Nationaal ZorgFonds bereiken veel meer: ze geven mensen die geen professionele politici zijn een zeggenschap over hun samenleving. Dat bedoel ik als ik zeg dat democratie en gelijkwaardigheid belangrijk voor me zijn, en daarom stem ik SP op 15 maart.

 

 

PS Ik wil Jeroen hartelijk bedanken voor de correctie van grammaticafouten in mijn post ❤️️ (Als er nog fouten zijn dan is het zijn schuld)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s